Las Vegas Global Economic Alliance

The Las Vegas Global Economic Alliance (LVGEA) is a 501(c)6 membership organization led by President and CEO Jonas R. Peterson established to promote economic diversification and growth in Clark County, Nevada, including the Cities of Las Vegas, North Las Vegas, Henderson, Boulder City, and Mesquite. The organization was formed as the Southern Nevada Industrial Foundation in 1956, later known as the Nevada Development Authority, and finally renamed the LVGEA in 2013. The organization has helped attract, retain and expand companies including Levi Strauss & Co., Bank of America, Zappos and SolarCity to the Las Vegas area. The organization stated an intent to raise $7.5 million over three years through its Engage Southern Nevada Investment campaign.

The LVGEA is the Southern Nevada regional economic development authority as defined in NRS 231.1571. The organization is also the author and owner of the Southern Nevada Comprehensive Economic Development Strategy (CEDS).

The LVGEA Education Council is led by LVGEA Chairman Emeritus Glenn Christenson and United Way of Southern Nevada Vice President of Community Development Terri Janison. The council has hosted events with local educators including Clark County School District Superintendent Pat Skorkowsky.

In 2013, the LVGEA supported Nevada Legislature Bill AB 413, which allows the Clark County Board of Commissioners to index fuel taxes to inflation. The LVGEA asserted if AB 413 passed, more than $800 million in road construction funding for Clark County could be raised and 11,000 new jobs were possible. The Bill was approved June 12, 2013.

In May of 2016, the Las Vegas Global Economic Alliance’s board of directors unanimously approved a resolution supporting the extension of Fuel Revenue Indexing. The proposed 10-year extension of the current program will be on the ballot as an initiative this November in Clark County.

In July 2014, the LVGEA endorsed comprehensive immigration reform that “secures our borders, expands the temporary worker and employer-sponsored green cards programs, creates a balanced and workable employment verification system, and provides a legalization program with tight criteria and eventual citizenship.” U.S. Senator for Nevada Harry Reid supported the position stating, “I was glad to hear that the Las Vegas Global Economic Alliance recently endorsed immigration reform.“

President and CEO

Certified by the International Economic Development Council, Peterson joined the LVGEA following his tenure as president and CEO of the Santa Clarita Valley Economic Development Corporation. Peterson leads all of LVGEA’s Economic Development efforts. He has studied at North Dakota State and Penn State. In May, 2015 Peterson was named President and CEO of the organization.

Chief Operating Officer

Jared Smith currently serves as the Chief Operating Officer of the Las Vegas Global Economic Alliance (LVGEA). In this position, Smith has a leadership role in the organization’s economic development, planning, operations, partnership building and strategy. Prior to joining the LVGEA, Smith served as director of business development for the Baton Rouge Area Chamber (BRAC). He worked closely with the Mayor, Metropolitan Council, and other stakeholders to recruit and retain companies to East Baton Rouge Parish. Notable wins for the Baton Rouge area during his tenure include IBM’s 800-job technology center, Katoen Natie’s two-million-square-foot logistics facility, and many other small business expansions.

Vice President of Investment Services and Development

Thornton oversees investor recruitment for Engage Southern Nevada campaign. A former Nevada Development Authority staffer, Thornton previously worked as a teacher for the Clark County School District. He earned a Nonprofit Management and Leadership M.A. from Walden University and is an alumnus of University of Las Vegas.

Izzy Goldstein

Isidore „Izzy“ Goldstein (June 6, 1908 – September 24, 1993) was an American baseball player. A native of Odessa who grew up in The Bronx, he was right-handed pitcher who played seven years in professional baseball from 1928 to 1934, including 16 games in Major League Baseball with the 1932 Detroit Tigers. He compiled a 3-2 record and 4.47 in his 16 major league games.

Goldstein was born in 1908 in Odessa, Russian Republic (now part of Ukraine) and moved with his family to The Bronx in New York City as a boy. Goldstein dropped out of high school to join a local semipro baseball team. When his semipro baseball career did not work out, Goldstein re-enrolled in high school, at James Monroe High School in The Bronx. He was teammates with future Hall of Fame slugger Hank Greenberg on the James Monroe baseball team. The team lost 4-1 at the Polo Grounds in the city championship game.

Goldstein again returned to semipro baseball, this time with a team from Long Island, as a right-handed, 6 feet (1.8 m), 160 pounds (73 kg) pitcher.

The Tigers signed Goldstein and assigned him to the Wheeling Stogies of the Mid-Atlantic League where he compiled a 12-9 record and a 3.61 ERA in 1928. In 1929, Goldstein played for the Evansville Hubs of the Three I League, compiling a 12-8 record with a 2.74 ERA. Goldstein remained in Evansville in 1930, compiling a 14-11 record and a 3.52 ERA.

Goldstein spent most of the 1931 season with the Beaumont Exporters of the Texas League. In Beaumont, Goldstein was reunited with his high school teammate Hank Greenberg. Goldstein compiled a 16-11 record and 3.58 ERA at Beaumont in 1931.

In 1932, the Tigers invited Goldstein to spring training but sent him back to Beaumont to start the season. Goldstein compiled a 6-1 record and 1.58 ERA at the start of the 1932 season with Beaumont. He was promoted to the Tigers and made his major league debut at Navin Field on April 24, 1932. In May 1932, Goldstein got his first major league win. On June 27, 1932, Goldstein pitched a complete game and allowed five hits, defeating the White Sox 9 to 3, though he also walked five batters and hit two batters. The victory over the White Sox was Goldstein’s last game in the majors. In 16 games, including six starts, Goldstein compiled a 3-2 record with a 4.47 ERA and a 1.846 WHIP rating. He also compiled a .294 batting average (5 for 17) showed considerable talent, Izzy’s skills were not fully harnessed during his short stay in the majors.

Goldstein finished the 1932 season with the Class AA Toronto Maple Leafs of the International League. He sustained a major arm injury late in the 1932 season. He returned from the injury in 1933 and compiled a 9-7 record with a 4.17 ERA in 1933.

Goldstein retired from baseball after the 1938 season and began working at selling men’s clothing business in New York City. In 1943, Goldstein was drafted and served in the South Pacific theater from 1943 to 1945. After the war, Golstein returned to his career selling men’s clothing until 1975, when he moved to Florida. He died in 1993 at Delray Beach, Florida, at the age of 86. He was buried at the Jewish Eternal Light Memorial Gardens in Boynton Beach, Florida.

Борьба за Македонию

Борьба за Македонию (греч. Μακεδονικός αγώνας — «македонская борьба») — вооружённый конфликт 1904—1908 годов между новыми независимыми балканскими государствами: Болгарией против Греции и Сербии — за крупную, этнически пёструю историческую область Македонию, которая ещё оставалась под властью слабеющей Османской империи. Каждое из вышеперечисленных государств имело в стратегически важной Македонии свои интересы. За каждым из них стояли представители «великих держав».

В Греции существовала Великая идея энозиса всех территорий, в прошлом и настоящем населённых греками. Хотя за 5 столетий турецкой власти большая часть многонационального населения перешла в ислам[источник не указан 2151 день], всё же историческая память сыграла здесь очень важную роль в росте греческого национализма и усиления отрядов греческих боевиков в регионе, поскольку Салоники — столица Македонии — некогда являлась вторым после Константинополя городом Византийской империи — средневековой греческой империи. Важный след оставил геноцид греческого населения Эгейской Македонии, в апреле 1822 года, по приказу Эминa-Паши Салоник. В том числе убийство всех греков города и графства Naoussa. На место убитых турками греков направили славянских поселенцев. Кроме того, проиграв греко-турецкую войну 1897 года, греческое общество жаждало реванша.

Сербы и болгары стремились получить выход к Эгейскому морю, турки и в особенности младотурки хотели сохранить и расширить мусульманское государство на Балканах. Болгары же под руководством ВМОРО боролись за автономию Македонии, за распространение болгарского языка и культуры в пределах уже достигнутой ими церковной автономии: Болгарского экзархата.

Как отмечали российские путешественники, ожесточение греков и болгар друг против друга стало сильным уже во второй половине ХIХ века. На спорной территории от Македонии до Константинополя отдельно и недружелюбно существовали болгарская и греческая православные национальные церкви. Каждая из них в отдельности была ответственна перед Султаном за сбор налогов. Под эгидой турецких властей, в небольших местностях христиан вынуждали принадлежать к той церкви, которая в данной местности составляла 2/3 верующих, священники даже принуждали верующих изменять имена и фамилии с греческих на славянские или со славянских на греческие.

С начала 1902 года в этот конфликт включилась ВМОРО и инструкторы, специально присланные из Болгарии, а в 1904 году появились офицеры и добровольцы, присланные из Греции.

Межэтнические столкновения носили крайне ожесточённый характер, принимая иногда формы на грани геноцида. Так, по информации болгарских источников, в деревне Загоричани, округ Кастория 25 марта 1905 года греки убили 78 болгар, включая женщин и детей. По информации греческих источников, греческие силы были присланы с 1904 года из-за необходимости организации греческой самообороны от многократных нападений болгарских банд на местности, населенные греками. Македония оказалась втянута в ожесточённую межэтническую войну (1905—1908) всех против всех (в борьбе за Македонию участвовали сербы, болгары, греки, турки, албанцы, влахи).

Насилие в регионе прекратилось лишь в результате активного вмешательства турецкого правительства, но возобновилось вновь с 1910 года, а также в период 1-й и 2-й Балканских войн, завершившихся разделом исторической Македонии между тремя государствами: Грецией, Болгарией и Сербией. Ряд местных этнических групп (аромуны, мегленорумыны) своих территориальных образований создать не смогли.

George Gascón

George Gascón (born 1954) is the District Attorney of San Francisco. He was appointed by Mayor Gavin Newsom in January 2011 to succeed California Attorney General Kamala Harris. In November 2011, Gascón was elected as District Attorney of San Francisco.

Gascón was born in Havana, Cuba, Gascón and his family immigrated to the United States in 1967 and settled in Bell, California, a suburb of Los Angeles.[citation needed] After dropping out of Bell High School, Gascón served in the United States Army from 1972 to 1975, receiving an honorable discharge as a sergeant (E-5), and earned his high school diploma.[citation needed] In 1978, Gascón joined the Los Angeles Police Department. He then became a sales manager at a Ford Motor Company dealership and pursued higher education. He received a bachelor’s degree in history from California State University, Long Beach and a Juris Doctor from Western State University College of Law. In 1987, he became a full-time police officer again and then assistant police chief and director of the office of operations.[citation needed] Gascón has been an active member of the California State Bar since 1996.

Gascón was chief of the San Francisco Police Department from August 2009 to January 2011, succeeding Heather Fong. He was replaced by Greg Suhr. During his tenure, murder rates were the lowest in over half a century.[citation needed]

He appointed retired judges Cruz Reynoso, LaDoris Hazzard Cordell and Dickran Tevrizian to review the cases.

Gascón has received criticism for comments against ethnic minorities. In March 2010, Gascón made remarks about San Francisco’s susceptibility to terrorism by the „Middle Eastern community“ that upset Arab-Americans. Gascón was accused of calling African-Americans „those people“ in „a derogatory way“ at a dinner in 2010 by San Francisco Police Department officers under oath in depositions. In January 2016, Gascón’s office was sued for an employee who allegedly made a racial slur to another employee of the District Attorney’s Office.

Czesław Białobrzeski

Czesław Białobrzeski (* 31. August 1878 in Poschechonje bei Jaroslawl, Russisches Kaiserreich; † 12. Oktober 1953 in Warschau) war ein polnischer theoretischer Physiker und Astronom.

Białobrzeski studierte von 1896 bis 1901 an der Kiewer Universität und von 1908 bis 1910 bei Paul Langevin am Pariser Collège de France. Damals arbeitete er noch überwiegend experimentell. 1913 reichte er in Kiew seine Magisterarbeit ein. 1914 wurde ihm der Lehrstuhl für Experimentalphysik an der Jagiellonen-Universität angeboten, den er aber wegen des Ersten Weltkriegs nicht antreten konnte. Inzwischen wechselte er zur Theoretischen Physik. 1919 ging er wieder nach Polen, war zunächst ein Jahr in Krakau und dann Professor für Theoretische Physik an der Universität Warschau. Er war Mitglied der Polnischen Akademie der Wissenschaften (PAU) ab 1921, der Polnischen Akademie der Wissenschaften (PAN) ab 1952, der Warschauer Wissenschaftlichen Gesellschaft ab 1922. 1934 bis 1938 war er Vorsitzender der Polnischen Physikalischen Gesellschaft.

Er ist der Verfasser von etwa 100 Abhandlungen über Thermodynamik, Relativitätstheorie, Quantenphysik, Struktur und Evolution von Gestirnen, Spektrografie, Astrophysik und Philosophie der Physik.

Bialobrzeski war der Erste, der auf die Rolle der Strahlung in der Stabilität von Sternen hinwies, in einer Arbeit von 1913. Sie fand zwar in Polen die Aufmerksamkeit zum Beispiel von Marian Smoluchowski, international wurde sie aber durch die Behandlung des Themas durch den berühmten Astrophysiker Arthur Eddington drei Jahre später in den Schatten gestellt und Bialobrzeskis Anspruch geriet von wenigen Ausnahmen abgesehen in Vergessenheit. 1931 veröffentlichte er das Buch La Thermodynamique des Etoiles in Paris.

Zu seinen Studenten gehörte Myron Mathisson.

Cornelia Conrad

Cornelia Conrad (* 1956 in Kiel) ist eine schleswig-holsteinische Politikerin (FDP). Sie ist Kreistagsabgeordnete im Kreis Rendsburg-Eckernförde und war von 2009 bis 2012 Abgeordnete des Schleswig-Holsteinischen Landtags.

Cornelia Conrad studierte nach dem Abitur 1975 bis 1979 an der Christian-Albrechts-Universität in Kiel Germanistik, Geographie, Philosophie und legte 1981 ihr Zweites Staatsexamen für das Lehramt an Realschulen ab. Anschließend war sie 1981 bis 1985 Realschullehrerin im Schuldienst des Landes Schleswig-Holstein, 1985 bis 2001 Pädagogische Leiterin einer Privatschule und seit 2001 Realschullehrerin im Schuldienst des Landes Schleswig-Holstein.

Cornelia Conrad ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Cornelia Conrad ist seit 2001 Mitglied der FDP und war von 2003 bis 2007 stellvertretende Kreisvorsitzende im Kreis Rendsburg-Eckernförde. Von 2003 bis 2008 war sie dort stellvertretendes bürgerliches Mitglied im Ausschuss für Schule, Sport, Kultur und Bildung sowie Mitglied im Bau- und Planungsausschuss der Gemeinde Molfsee. Zwischen 2005 und 2007 war sie auch stellvertretende Landesvorsitzende der Liberalen Frauen Schleswig-Holstein, seit 2012 als Beisitzerin im Vorstand tätig. Seit 2007 ist sie Mitglied im Landesfachausschuss Bildung. Cornelia Conrad hat seit 2008 den Vorsitz im Ausschuss für soziale und kulturelle Angelegenheiten, ist Mitglied im Hauptausschuss des Amtes Molfsee und übt das Amt der Kreistagsabgeordneten aus. Seit 2009 ist sie Vorsitzende im Rechnungs- und Prüfungsausschuss des Amtes Molfsee und seit 2010 Mitglied im Aufsichtsrat der Abfallwirtschaftsgesellschaft Rendsburg-Eckernförde. Seit 2011 ist sie Vorsitzende im Ortsverband der FDP Molfsee.

2009 wurde sie über die Landesliste in den Schleswig-Holsteinischen Landtag gewählt und war bildungspolitische Sprecherin der FDP-Landtagsfraktion.


Agilisaurus (/ˌædʒᵻlᵻˈsɔːrəs/; ‚agile lizard‘) is a genus of ornithischian dinosaur from the Middle Jurassic Period of what is now eastern Asia. The name is derived from the Latin „agilis“ meaning ‚agile‘ and the Greek „sauros“ meaning ‚lizard‘, and refers to the agility suggested by its lightweight skeleton and long legs. Its tibia (lower leg bone) 207.0 mm in length, was longer than its femur (upper leg bone) 199.0 mm in length, which indicates that it was an extremely fast bipedal runner, using its long tail for balance, although it may have walked on all fours when browsing for food. It was a small herbivore, about 1.2 meters (4 feet) in length, and like all ornithischians, it had a beak-like structure on the ends of both upper and lower jaws to help it crop plant material.

There is one named species (A. louderbacki), named after Dr. George Louderback, an American geologist and the first to recognize dinosaur fossils from the Sichuan Province of China in 1915. Both genus and type species were named by Chinese paleontologist Peng Guangzhou in very brief fashion in 1990, then described in further detail by Peng in 1992.

A single complete skeleton of A. louderbacki is known to science, one of the most complete small ornithischian skeletons ever found. Only a few parts of its left fore limb and hind limb are missing, and those can be reconstructed from their counterparts on the right side.

This skeleton was actually discovered during the construction of the Zigong Dinosaur Museum, in which it is now housed. This museum features many dinosaurs recovered from the famous Dashanpu Quarry outside the city of Zigong, in the Chinese province of Sichuan, including Agilisaurus, as well as Xuanhanosaurus, Shunosaurus, and Huayangosaurus. This quarry preserves sediment from the Lower Shaximiao Formation (sometimes called „Xiashaximiao“) which ranges from the Bathonian through Callovian stages of the Middle Jurassic Period, or from about 168 to 161 million years ago.

Despite its completeness, Agilisaurus has been placed in many different positions in the ornithischian family tree. It was originally placed in the family Fabrosauridae, which is no longer considered valid by most paleontologists (Peng 1990).

Several recent studies, including cladistic analyses, find Agilisaurus to be the most basal member of the group Euornithopoda, which includes all ornithopods more derived than the family Heterodontosauridae (Weishampel et al. 2003; Norman et al. 2004).

However, heterodontosaurs are not universally considered to be ornithopods and have been considered more closely related to the suborder Marginocephalia, which includes ceratopsians and pachycephalosaurs. In one recent cladistic analysis, Agilisaurus was found in a position basal to heterodontosaurs in the branch leading to Marginocephalia (Xu et al. 2006).

Agilisaurus has been recovered in other positions as well, including as an ornithischian basal to both ornithopods and marginocephalians (Barrett et al. 2005; Butler 2005; Butler et al. 2008).

In his more thorough 1992 description, Peng added a new species to the genus Agilisaurus. This species had previously been known as Yandusaurus multidens. Because this species did not belong in the genus Yandusaurus and due to similarities with A. louderbacki, it was assigned the name Agilisaurus multidens.

Other scientists were not convinced that this species belonged to either Yandusaurus or Agilisaurus, and in 2005, it was once again reassigned, this time to its own newly created genus. It is now known as Hexinlusaurus multidens (Barrett et al. 2005). Several studies agree that this species is slightly more derived than Agilisaurus (Norman et al. 2004; Barrett et al. 2005; Butler 2005). Both Yandusaurus and Hexinlusaurus were also found in the Dashanpu Quarry.

Comparisons between the scleral rings of Agilisaurus and modern birds and reptiles suggest that it may have been diurnal, unlike larger herbivorous dinosaurs that were inferred to be cathemeral, active throughout the day at short intervals.

Antowain Smith

Antowain Drurell Smith (born March 14, 1972) is a former American Football running back in the National Football League who played nine NFL seasons, most notably with the New England Patriots. At 6’2″, 232 pounds, Smith’s powerful running style made him an effective runner between the tackles.

Smith attended Stanhope Elmore High School in Millbrook, Alabama and played football only in his senior year.

Smith worked in a factory for two years before enrolling at East Mississippi Junior College in 1993. At East Mississippi, Smith was a JUCO All-American running back. In 1995, Smith transferred to the University of Houston and played two seasons on the Houston Cougars football team at running back. In 21 games with Houston, Smith rushed for 1,847 yards and 19 touchdowns. Among records set by Smith include the longest touchdown in school history at 96 yards and six touchdowns in one game.

Antowain Smith was drafted in the first round of the 1997 NFL Draft by the Buffalo Bills. In his rookie season Smith ran for 840 yards and 8 touchdowns with also catching 28 passes. The next season Smith ran for 1,124 yards and again scored 8 times, although his yards per carry dropped from 4.3 to 3.7. Smith gained just 27 total yards in the Bills first round playoff loss in 1998. The next season was disappointing and saw Smith score 6 times while rushing for just 614 yards. He did manage to run for 79 yards and two scores in the Bill’s first round playoff game but the Bills still lost to the Titans. Having fallen out of favor with the coaching staff Smith ran for just 354 yards and 4 touchdowns in 2000.

The next season Smith rejuvenated his professional career when he joined the New England Patriots. He ran for 1,157 yards and 12 touchdowns in the regular season. He also ran for 204 yards in the playoffs as the Patriots won Super Bowl XXXVI. The iconic moment of him being the first Patriot to run onto the field after Adam Vinatieri kicked the game winning field goal as time expired is what Smith is remembered for the most in his career. Smith’s numbers dropped off a bit in 2002 as he ran for 982 yards and 6 touchdowns. He did get more involved in the passing game however, and caught 31 balls including 2 touchdowns. 2003 was Smith’s final season in New England and he managed just 642 yards, although he still led the team in rushing. His play improved in the playoffs that year as he ran for 252 yards and 2 scores as Smith and the Patriots won their second Super Bowl championship, Super Bowl XXXVIII.

Smith joined the Titans for 2004 and he ran for 509 yards. It was the only season in his career in which he failed to record a single 100 yard game. Smith played his final NFL season in 2005, with the New Orleans Saints, running for 659 yards and 3 scores. For his career Smith played in 131 games, running for 6,881 yards and 54 touchdowns, good for 50th and 44th on the all-time lists respectively.

Julian Barbour

Julian Barbour (born 1937) is a British physicist with research interests in quantum gravity and the history of science.

Since receiving his Ph.D. degree on the foundations of Einstein’s general theory of relativity at the University of Cologne in 1968, Barbour has supported himself and his family without an academic position, working part-time as a translator. He resides near Banbury, England.

His 1999 book The End of Time advances timeless physics: the controversial view that time, as we perceive it, does not exist as anything other than an illusion, and that a number of problems in physical theory arise from assuming that it does exist. He argues that we have no evidence of the past other than our memory of it, and no evidence of the future other than our belief in it. „Change merely creates an illusion of time, with each individual moment existing in its own right, complete and whole.“ He calls these moments „Nows“. It is all an illusion: there is no motion and no change. He argues that the illusion of time is what we interpret through what he calls „time capsules“, which are „any fixed pattern that creates or encodes the appearance of motion, change or history“.

Barbour’s theory goes further in scepticism than the block universe theory, since it denies not only the passage of time, but the existence of an external dimension of time. Physics orders „Nows“ by their inherent similarity to each other. That ordering is what we conventionally call a time ordering, but does not come about from „Nows“ occurring at specific times, since they do not occur, nor does it come about from their existing unchangingly along the time axis of a block universe, but it is rather derived from their actual content.

The philosopher J. M. E. McTaggart reached a similar conclusion in his 1908 The Unreality of Time.

Barbour also researches Machian physics, a related field. The Machian approach requires physics to be constructed from directly observable quantities. In standard analytical dynamics a system’s future evolution can be determined from a state consisting of particle positions and momenta (or instantaneous velocities). The Machian approach eschews the momenta/instantaneous velocities, which are not directly observable, and so needs more than one „snapshot“ consisting of positions only. This relates to the idea of snapshots, or „Nows“ in Barbour’s thinking on time.

Along with physicist Bruno Bertotti, Barbour developed a technique called „best matching“ for deriving gravitational equations directly from astronomical measurements of objects’ spatial relations with each other. Published in 1982, the method describes gravitational effects as accurately as Einstein’s general relativity, but without the need for a „background“ grid of spacetime. According to physicist David Wiltshire at the University of Canterbury in New Zealand, such a truly Machian or relational approach could explain the appearance of an accelerated expansion of the universe without invoking a causative agent such as dark energy.

Theoretical physicist Lee Smolin repeatedly refers to Barbour’s ideas in his books. However Smolin is usually highly critical of Barbour’s ideas, since Smolin is a proponent of a realist theory of time, where time is real and not a mere illusion as Barbour suggests.

In his 2013 book, Time Reborn, Smolin argues for the view that time is both real and fundamental.

Smolin reasons that physicists have improperly rejected the reality of time because they confuse their mathematical models—which are timeless but deal in abstractions that do not exist—with reality. Smolin hypothesizes instead that the very laws of physics are not fixed, but that they actually evolve over time.

Theoretical physicist Sean Carroll has criticized Barbour and all physicists who adhere to a „timeless-view“ of the universe. Carroll does not seem so much opposed to the idea, as he finds it useless for physics:

The problem is not that I disagree with the timelessness crowd, it’s that I don’t see the point. I am not motivated to make the effort to carefully read what they are writing, because I am very unclear about what is to be gained by doing so. If anyone could spell out straightforwardly what I might be able to understand by thinking of the world in the language of timelessness, I’d be very happy to re-orient my attitude and take these works seriously.

Carroll, however, does seem to hold the view that time is real, although he questions if time is a fundamental or emergent property:

The “reality” of something is only an interesting issue if it’s a well-defined concept whose actual existence is in question, like Bigfoot or supersymmetry. For concepts like “time,” which are unambiguously part of a useful vocabulary we have for describing the world, talking about “reality” is just a bit of harmless gassing. They may be emergent or fundamental, but they’re definitely there. […] Temperature and pressure didn’t stop being real once we understood them as emergent properties of an underlying atomic description. The question of whether time is fundamental or emergent is, on the other hand, crucially important. I have no idea what the answer is (and neither does anybody else). Modern theories of fundamental physics and cosmology include both possibilities among the respectable proposals.

Kalevala (epos)

De Kalevala is het Finse nationale epos. Het werk werd samengesteld door de folklorist en arts Elias Lönnrot op basis van mondeling overgeleverde volkspoëzie. De eerste versie dateert uit 1835, de uiteindelijke uit 1849. Het epos is de hoeksteen van de Finse nationale identiteit. Het had invloed op tal van Finse kunstenaars, maar het is dankzij vertalingen in ruim vijftig talen ook buiten Finland bekend geworden.

De Kalevala (= Land van Kaleva, de klemtoon ligt op de eerste lettergreep) is een caleidoscoop van verhalen, die voor een deel los van elkaar staan. Het belangrijkste personage is Väinämöinen, zanger, tovenaar en bespeler van de kantele, het Finse snaarinstrument. Hij is de zoon van Ilmatar, de Luchtgodin en Watermoeder. De Kalevala begint met een scheppingsverhaal, waarin hemel, aarde, zon en maan ontstaan uit brilduikereieren die zijn gelegd op de knie van Ilmatar. In de eerste zang verschijnt ook Väinämöinen ten tonele.

Andere belangrijke figuren in het epos zijn de smid Ilmarinen en de krijger Lemminkäinen. Ilmarinen is de maker van de sampo, een wondervoorwerp dat wordt gemaakt voor Louhi, de heerseres van het vijandige Pohjola (Noordland), die in ruil haar dochter belooft. Later wordt de sampo door de helden uit Kalevala uit Pohjola ontvoerd, waarbij hij in stukken breekt. De sampo brengt voorspoed en welvaart, ook nadat hij gebroken is. De strijd om dit voorwerp is een rode draad in het epos.

Zes zangen zijn gewijd aan de lotgevallen van de tragische held Kullervo, de wraakzuchtige slaaf die zonder het te weten zijn zuster verleidt en zich ten slotte in zijn eigen zwaard stort. Deze losstaande Kullervo-episode maakte nog geen deel uit van de Kalevala-versie van 1835.

Naast de heldenverhalen bevat de Kalevala niet-verhalende passages, zoals richtlijnen voor bruid en bruidegom en verhandelingen over het brouwen van bier en de bewerking van ijzer.

De Kalevala bestaat uit vijftig zangen (het Finse woord, runo, wordt soms ook met rune vertaald, maar heeft slechts indirect te maken met de oud-Germaanse runentekens). Deze zangen bestaan uit blanke versregels (bij elkaar 22.795) die zijn opgezet in een eenvoudig, karakteristiek „Kalevala-ritme“: elke regel bestaat uit vier trocheeën en wordt gevolgd door een tweede regel, die de eerste inhoudelijk parafraseert, nuanceert of vaak ook versterkt.

Eindrijm mag in de Kalevala ontbreken, alliteratie of stafrijm wordt veelvuldig gebruikt. Het Fins leent zich daar bij uitstek voor, omdat deze taal slechts een beperkt aantal (11) medeklinkers telt waarmee een woord kan beginnen. In vertalingen van de Kalevala moet een groot deel van deze alliteraties dan ook worden prijsgegeven.

Ter illustratie een fragment uit de eerste zang (r. 289-295):

En een Nederlandse vertaling (Mies le Nobel, uitg. Vrij Geestesleven, 1985):

De Kalevala is de vrucht van de reizen van Elias Lönnrot (1802-1884), die van beroep arts was, maar bijzonder geïnteresseerd was in de Finse taal en folklore (hij promoveerde op de Finse volksgeneeskunst). De ruim duizend jaar oude mondelinge volksoverlevering was in het oostelijke Karelië nog levend en vooral in dit gebied ondernam hij tussen 1828 en 1834 dan ook een groot aantal reizen om het materiaal te verzamelen dat de basis zou vormen van zijn epos. Zijn praktijk vestigde hij te Kajaani, aan de rand van Karelië.

Het eerste resultaat was de zogenaamde Proto-Kalevala uit 1833 (eigenlijk Runokokous Väinämöisestä, Gedichtenverzameling over Väinämöinen). Twee jaar later volgde de eigenlijke Kalevala (voluit Kalewala taikka Wanhoja Karjalan Runoja, Kalevala ofte Oude Karelische Zangen). Deze eerste versie, de Oude Kalevala van 1835, bestond uit 32 zangen met 12.078 versregels en werd uitgegeven door het Finse Literaire Genootschap (Suomalaisen Kirjallisuuden Seura), waarvan Lönnrot een van de oprichters was. De datum van de voltooiing van deze versie, 28 februari, heeft in Finland de status van Kalevaladag.

Op de Kalevala volgde de minder bekende Kanteletar (1840-41), eveneens het resultaat van Karelisch veldwerk. In 1849 voltooide Lönnrot de Nieuwe Kalevala, die 50 zangen en 22.795 versregels telde en dus bijna twee keer zo omvangrijk was. De eigen inbreng van de auteur Lönnrot in deze nieuwe versie was groter dan in de oorspronkelijke. De Nieuwe Kalevala vertoont dan ook veel meer interne samenhang.

In de periode tussen 1835 en 1849 was de Kalevala al vertaald en had Lönnrot zijn doel al bereikt: aan te tonen dat uit de boezem van een kleine natie evengoed een oeroud, voorchristelijk epos kon voortkomen als de Odyssee en de Ilias van de oude Grieken of het Nibelungenlied van de Germanen.

Het epos is van groot belang geweest bij het vormen van de Finse nationale identiteit. Het had veel invloed op tal van Finse kunstenaars. Het hoogtepunt van deze belangstelling en invloed wordt ook wel aangeduid als karelianisme.

In de muziek is Jean Sibelius (1865-1957) van hen verreweg de invloedrijkste geweest. Hij verwerkte Kalevala-materiaal in zijn symfonische gedicht Pohjola’s dochter (Pohjolan tytär, 1906), in de Kalevala-legenden (waaronder De zwaan van Tuonela, Tuonelan joutsen, 1893), het orkestlied Luonnotar (1913) en de koorsymfonie Kullervo (1892). Andere voorbeelden zijn de opera Kullervo van Aulis Sallinen (1988) en de Kalevala-suite van Uuno Klami (1933-43). De Est Veljo Tormis zette ter gelegenheid van de 150e verjaardag van het epos de zeventiende zang op muziek (Kalevala XVII runo, 1985).

In de schilderkunst heeft Akseli Gallen-Kallela (1865-1931) de belangrijkste rol gespeeld. Hij decoreerde het beroemde Finse paviljoen van de Parijse wereldtentoonstelling van 1900 met fresco’s met Kalevala-motieven. Zijn bekendste Kalevala-schilderijen zijn De verdediging van de Sampo (Sammon puolustus, 1896), De wraak van Joukahainen (Joukahaisen kosto, 1897), Lemminkäinens moeder (Lemminkäisen äiti, 1897) en Kullervo’s vloek (Kullervon kirous, 1899). In 1922 illustreerde hij de zogenaamde Koru-Kalevala (Juweel-Kalevala).

Als literair werk is de Kalevala uiteraard ook in de literatuur van grote invloed geweest. Dichters als Eino Leino lieten zich stilistisch door het epos beïnvloeden. Het epos strekte zijn werking door middel van vertalingen echter tot ver buiten het Finse taalgebied uit. Britse schrijvers als J.R.R. Tolkien (die zijn kunsttaal Quenya op het Fins baseerde) en C.S. Lewis lieten zich door de Kalevala inspireren. De Song of Hiawatha van de Amerikaan Henry Wadsworth Longfellow, die Fins kende, wordt veelvuldig in verband gebracht met het Finse epos. In Estland en Letland, die net als Finland in de negentiende eeuw in tsaristisch Rusland lagen, kwamen respectievelijk de epen Kalevipoeg (1853-1862) en Lāčplēsis tot stand, die evenals de Kalevala gebaseerd waren op plaatselijke overleveringen en dezelfde functie hadden als de Kalevala: de vormgeving van een nationale identiteit van een zichzelf ontdekkende kleine natie. Friedrich Reinhold Kreutzwald, de auteur van het Estische epos (en net als Lönnrot arts), besloot pas na kennismaking met de (Duitse vertaling van de) Kalevala om zijn werk in verzen te schrijven.

De Kalevala stond in hoog aanzien bij Rudolf Steiner en staat dat nog steeds bij zijn antroposofische geestverwanten. De recentste metrische Nederlandse Kalevala-vertaling verscheen dan ook bij een antroposofische uitgeverij.

De Kalevala is van meet af aan vertaald. Het Finse Literaire Genootschap subsidieerde, mede om politieke redenen, de vertaling van het werk in het Zweeds en het Duits: de eerste taal maakte het epos ook toegankelijk voor de Zweedse intelligentsia, die vaak geen Fins kende. De taalkundige Matthias Alexander Castrén droeg zorg voor de eerste Zweedse versie (1841). Zijn Duitse vakgenoot Jacob Grimm vertaalde gedeelten in het Duits. De eerste volledige (en metrische) Duitse vertaling was die van Anton Schiefner uit 1852: dit was een van de invloedrijkste versies. De Est Kreutzwald ontleende er het idee aan om zijn Kalevipoeg in soortgelijke verzen op te zetten. De Schiefner-versie werd later door Martin Buber herzien en de aldus ontstane versie was de grondtekst van de „antroposofische“ Nederlandse Kalevala-vertaling van Mies le Nobel (1985).

Eerder dan in het Duits was er een Franse versie voorhanden: dit was een prozavertaling van Louis Léouzon le Duc uit 1845 met als titel La Finlande. Nog in de negentiende eeuw kwamen ook Engelse, Estische, Hongaarse, Russische en Tsjechische vertalingen tot stand. De eerste Nederlandse Kalevala was een bewerking voor kinderen uit 1905.

De Kalevala is inmiddels in 51 talen vertaald, waaronder het Armeens, het Swahili en het Tamil. Ook in het Nederlands zijn in de 20e eeuw verschillende vertalingen en bewerkingen verschenen, maar een uit het Fins vertaalde metrische Kalevala in het Nederlands is nooit uitgegeven. In dit verband moet nog wel de naam van de priester Henrik Hartwijk worden genoemd, die de Kalevala weliswaar vertaalde, maar wiens vertaling nooit werd gepubliceerd en grotendeels verloren is gegaan.

De maan uit het sprookje De maan, uit Kinder- und Hausmärchen, lijkt op de sampo.

Kullervo vertoont veel gelijkenissen met het verhaal van Turin Turambar van J.R.R. Tolkien, net als zijn Elfentaal Quenya die voor een groot deel gebaseerd is op het Fins (bijvoorbeeld Väinämöinen en Ilmarinen: Vailimo en Ilmarin). Daarnaast zit Väinämöinen (een tovenaar) op de rug van een adelaar, net als Gandalf (tovenaar).